Vissoep

WIJTING

Het seizoen van de wijting loopt van augustus tot april.

Neem de gelegenheid te baat; u kan hem dan op alle markten vinden, tegen een schappelijke prijs. Waaraan is de wijting te herkennen? Het is een eerder kleine vissoort die max. 45 cm haalt. Het vel is grijs met lichte koperkleurige of groenachtige weerschijn. De buik is echter zilverkleurig. De wijting komt vooral veel voor in het Kanaal, de Atlantische Oceaan en de Middellandse zee. Het is een goedkope vissoort, zelfs als u er rekening mee houdt dat 30 tot 40 % verloren gaat als afval (kop, graat enz.) Overigens, indien u ertegen opziet de vis te reinigen kan u panklare wijtingfilets kopen. Het vlees van de wijting is zacht. Wijting kan u op zeer eenvoudige manier klaarmaken: gewoon koken (niet erg lang), in de oven zetten, of in frituurvet braden. U kan hem ook meer culinair bereiden met Colbertsaus, Duglérésaus, Soubisesaus, Nantuasaus of curry. De meest traditionele recepten zijn de wijting " en colère , waarbij men hem in de staart laat bijten voor hij de frituurpan ingaat, en de wijting "lorgnet", waarbij men de graat verwijdert en de filets oprolt tot naast de kop. Tenslotte is te vermelden dat voor een goede vissoep altijd enkele wijtingen gebruikt worden. En zijn voedingswaarde? De wijting bezit alle voedzame kwaliteiten van de magere vissoorten en wordt dus aanbevolen in alle vermageringsdiëten. Zijn laag gehalte aan vetstoffen (minder dan 1%) en zijn zacht vlees staan borg voor een goede verteerbaarheid. Het is een van de eerste vissoorten die men aan baby's kan geven. Het volstaat hem na het pocheren te pletten en in de groentemoes of groentesoep te verwerken. Uw kind kan er alvast een uitstekende gewoonte aan overhouden: het eten van vis.

NIET ALLEDAAGSE VISSEN

Vissers en astronauten kunnen elkaar een polleke geven. Beide begeven zich op zeer glad ijs of moet ik zeggen "in de ijle ruimte ". Zij begeven zich naar gebieden waar wij landrotten niet thuis horen.

De stoere knapen al dan niet met baarden trotseren hoge golven om voedsel (lekkernijen) op te halen. Meer dan driekwart van de aarde is saffierblauw, als men tenminste de aarde ziet met het oog van de astronaut. Aan de noord- en de zuidkant van die bol hebben we nog witte vlekken, Poolijs genoemd. Daar tegen die Poolcirkels leven de meeste levende wezens maar dan onder water.

Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen voorstelling maar vrijwel sta je steeds met beide benen op de grond (of onder tafel) en lig je niet in het water.Dus buiten de massa water met al zijn leven heb je nog de bodem, opgebouwd uit slijk, zand, slib, rotsen en koraal. Het is niet overdreven te zeggen dat de zeebodem zowat de baarmoeder is van al het leven onder water.

Zoals de meeste dieren hebben vissen een bepaalde vorm.:zie onder

De vorm wordt bepaald door verschillende factoren zoals, grootte, omgeving, functie, zoet of zout water en milieu. De grootte is de belangrijkste factor, omdat bij toenemende grootte de volume veel sneller toeneemt dan de oppervlakte. De eerste is de derde macht, de tweede is de tweede macht. Kleine dieren hebben daardoor een grote oppervlakte. Deze hebben invloed op warmhoudend of verlies daarom zal in de koude wateren grotere vissen aanwezig zijn. In tropische wateren krijg je meer aquariumgenot. Over aquariumvissen gaat dit werk echter niet!

___________________________________________________

Vissen vrijen veilig; de meeste steken nergens iets in en bij gebrek aan handjes helpen ze geen vinnetje. Ze vrijen op afstand. Zaad en eieren worden zonder veel poespas in zee of plas geloosd. Het zaad moet zelf maar zien hoe ze elkander vinden. Om al het zaad kans te geven of gedeelte althans contact te krijgen met het ander geslacht wordt het met enorme hoeveelheden geproduceerd.

Een oester loost 500 miljoen stuks. Een kabeljauw spuit in één jaar 5 miljoen eitjes. Van zaadcellen worden er nog meer gemaakt:het tienduizendvoudige ervan. Als men nu weet dat er miljoenen kabeljauwen zijn en honderdduizend soorten dieren of meer in de zee, begrijpt men dat in het water een gigantisch aantal geslachtcellen aanwezig zijn.

Ook deze zomer zwemt u weer aan de kust in een verdund sperma van garnaaltjes, sprot, makreel, geep en paling! Dapper kwispelen de zaaddiertjes met hun zweepstaartjes en torpedo's en vermaken zich kostelijk, tot ze al dan niet op hun bestemming zijn. De vissen denken anders dan mensen. Zij besnuffelen elkaar uitvoerig om vast te stellen dat het om dezelfde familiedieren behoord om te versmelten tot een nieuw visje van dezelfde soort.

Om de kans van ongemengde huwelijken te vergroten spuien de dieren van één soort vaak min of meer synchroon. Zo komt het dat op de Oosterschelde soms een wit schuim ontstaat, de orgie van de oester, mosselen en jongbroed. Zakpijpen, een primitieve zeedier soort, doen het met hun neus. Ze worden opgezogen, de sperma wordt getest en vreemde sperma resoluut afgewezen. Natuurlijk hun eigen sperma-familie wordt direct ontvangen. Bij de meeste vissen is dat nog altijd zo. Bij landelijke zoogdieren kunnen de dieren echter niet aan het zaad ruiken, dat kan ook niet omdat anders het essentiële zal uitdrogen.

Daarom heeft het mannetjesdier (ook de mens) een zak en een pijp die sperma samen met vocht in de onderbuik, vagina, brengen. Zo komt het nooit in de buitenlucht en hoeft niemand bang te zijn om opeens een neusvol varkenszaad of muizensperma te krijgen. Toch snuiven neuzen ‘s zomers plantensperma, het stuifmeel.

Soms worden onze neuzen er opgewonden van en moeten we niezen. Dat het werkt kan je tegenkomen aan de monding van de Schelde, daar zie je de glasaaltjes met duizenden in een school. In sluizen zie je jonge krabben en garnalen. En de zee die wij ontginnen, al eeuwen lang, blijft maar vis produceren. Alhoewel!

bestelling alcohol

bestelling groenten

bestelling droge voeding

bestelling vlees

bestelling vis

terug